Tuesday, January 05, 2010

ஸ்ரத்தையும் சபூரியும் - 7

தபோல்கர் அவர்கள் வேலையிலிருந்து ஒய்வு பெற்றாராம்.
ஓய்வூதியம் போதிய அளவு இல்லை என வருந்தினாராம்
சிஞ்சாநிக்கர் என்பவர் பாபாவிடம் இதைக்கூறினாராம்
"அவனுடைய பாத்திரம் எப்போதும் நிரம்பியே இருக்கும். .
ஆனால் அவன் என்னை நோக்கியே எப்போதும் பிரார்த்தனை
செய்யட்டும்.தீயவர்களுடனும், மத த்வேஷகர்களுடனும்
சேர கூடாது.அடக்கத்துடனும் பணிவுடனும் இருந்தால்
எந்நாளும் மகிழ்வுடன் இருப்பார் என்றாராம்."
ஒரு சமயம் ஹேமத்பந்த் பாபாவின் திரு பாதங்களைக்
கழுவிக்கொண்டிருந்தாராம்.
(ஹெமாத் பந்த் என்பது தபோல்கரை குறிப்பிடும் பெயராம்
தபோல்கர் எளிய குடியில் பிறந்தவராம்
சுயமாகவே பல நூல்களைக் கற்றுத் தேர்ந்தாராம்.
எனவே குரு தேவை இல்லை என விவாதித்தாராம்
ஸ்ரீ சாயியை சந்திக்கு முன் இவ்வாறு நண்பர்களிடம் பேசினாராம்
பிறகு பகவான் தரிசனத்துக்கு சென்றாராம்.
"ஹெமட்பந்த் என்ன சொல்கிறார்?"என ஸ்ரீ சாயி கேட்டாராம்.
ஹேமத்பந்த் என்பவர் மகாராஷ்டிரத்தின் சிறந்த பண்டிதராம்
சாயி ஏன் அவ்வாறு கேட்டார் என தபோல்கர் பின்னர் அறிந்தாராம்
“நீ பெரிய பண்டிதரோ” என கேட்டிருப்பார் என அறிந்தாராம்
தன் சிறு மதியை எண்ணி வெட்கினாராம்)
(ஆயினும் சாயிசத் சரிதத்தை அவர் எழுதியதை நோக்கின்
ஸ்ரீ சாயி தீர்க்க தரிசன வாக்காகவே தோன்றுகிறது என்கிறார்கள் சாயி பக்தர்கள்)
சாதே என்ற பக்தர் வந்தாராம்
நீங்கள் கூறிய படி குரு சரிதம்
ஏழு நாட்கள் படித்தேன் என்றாராம்
ஏழாவது நாள் நீங்கள் நூலுடன் தோன்றி
ஆசீர்வதிப்பது போல் கண்டேன் என்றாராம்
ஏழு ஆண்டுகள் தொண்டு புரியும் எனக்கு
அந்த பேறு இல்லையே என தபோல்கர் வருந்தினாராம்.
பாபா அவரிடம் "சாமாவிடம் சென்று பதினைந்து ரூபாய்
நான் கேட்டதாய் வாங்கி வா" என்றாராம்.
சாமாவோ “நான் பரம ஏழை என்னிடம் பணம் ஏது” என்றாராம்
“எனது பதினைந்து வணக்கத்தை அவரிடம் கொடுங்கள்” என்றாராம்
மேலும் பாபா அவரைத் தன்னிடம் அனுப்பியதன்
காரணத்தை உணர்ந்தாராம்
பக்தனுக்கு குருவிடம் நம்பிக்கையும்பொறுமையும்
வேண்டும் என்று பாபா சொல்ல விரும்பியதை உணர்ந்தாராம்
எனவே தபோல்கரிடம் ராதா கிருஷ்ண மாயி கதையை சொன்னாராம்
ராதாபாய் என்றொரு மூதாட்டி இருந்தாராம்
பாபாவின் மேல் பெரும் அன்பு கொண்டிருந்தாராம்
தனக்கு உபதேச மொழிகளை அளிக்க வேண்டினாராம்
அதுவரை உணவு உண்கிலேன் என்று பிடிவாதம் பிடித் தாராம்
பாபா அவரைக் கூப்பிட்டு அனுப்பினாராம்
“அன்னையே!என் இப்படி வருத்திக் கொள்கிறாய்?” என்றாராம்
“உனக்கு முதலில் என் கதையைக் கூறுகிறேன்” என்றாராம்
(பாபாவின் இந்த கதை அனைவரும் அறிந்து தெளிந்து கொள்ள வேண்டிய
குரு பக்தியின் இலக்கணமாகும்)
"எனக்கு மிகச் சிறந்த குரு இருந்தார்.
வெகு காலம் அவருக்கு நான் பணிவிடை செய்தேன்
எனக்கு அவர் எந்த மந்த்ரஉபதேசமும் செய்யவில்லை.
தலையை மொட்டை அடிக்கச் சொன்னார்.
இரண்டு பைசா தக்ஷிணை கேட்டார்.
பொருள் பற்றினாலா கேட்டார்?
(பாபா தனது சீடரிடம் இரண்டு பைசா தக்ஷிணை கேட்பார்.
சிலரிடம் நிறைய பணமும்,சிலர் கொடுத்தால் மறுத்து விடவும் செய்வார்.
அவரவர் கர்ம பலனை பொறுத்து கேட்பார் என்று கூறுவார்
குருவின் மேல் கொள்ள வேண்டிய ச்ரத்தை அல்லது நம்பிக்கையும்
அவர் அருளுக்காக காத்திருக்கும் பொறுமையும்தான்
இரண்டு தக்ஷினைகள்என்றும் கூறுவார்)
இல்லை.பொறுமை, நம்பிக்கை என்ற குணங்களையே கேட்டார்.
என் குருவைப் பார்ர்த்துக் கொண்டே இருப்பேன்.
கருணை வெள்ளத்தில் மூழ்கி விடுவேன்.
பசி தாகம் இன்றி இரவும் பகலும் அவரையே அண்டி இருப்பேன்
அவர் நினைப்பன்றி வேறு சிந்தனை அற்று இருப்பேன்
இது ஒரு தக்ஷிணை.
அடுத்தது பொறுமையாகும்
பொறுமை புண்ணியங்களின் அரங்கம்.
மாயையைக் கடக்க உதவும் துடுப்பு.
கஷ்டங்களை போக்கி வெற்றி கிட்டச் செய்யும்.
பொறுமையும் நம்பிக்கையும் இரட்டைக்குழந்தைகள்.
ஆமை தன் பார்வையிலேயே எட்டி நிற்கும் குழந்தைகளைக்கூட
போஷித்த து போல என் குரு என்னைக் காத்தார்.
அது போல் நம்பிக்கையுடனும் பொறுமையுடனும்
என்னை நினை.முக்தி கிட்டும்."
இவ்வாறெல்லாம் அந்த குரு போதனை செய்தாராம்
முதியவளும் தலை வணங்கி விரதத்தைக் கைவிட்டாராம்
இந்த போதனை நம் யாவருக்கும் உரியதன்ரோ?
இந்த அற்புத மொழிகளைக் கூறிய குரு சாயியை வணங்குவோம்.
ஓம் சாய் ஸ்ரீ சாய் ஓம் ஸ்ரீ சாய் ஸ்ரீ சாய் ராம்

No comments: